Boccaccio
Destelbergen · 1963–1993 · discotheek
Boccaccio in Destelbergen, vlak bij Gent, begon in 1963 als eenvoudige danszaal en groeide onder de familie De Maesschalck uit tot een van de grootste dancings van het land. Na een grondige vernieuwing in 1986-1987 werd het als Boccaccio Life de thuishaven van de new beat: residents als Olivier Pieters, Eric B en Phill Watts draaiden er een donkere mix van new beat, new wave en EBM, acid house en vroege Chicago- en Detroit-house. Vooral de zondagnachten, die in de beginjaren tot maandag doorliepen, lokten clubbers uit heel België en uit Nederland, Frankrijk en Duitsland naar het neonverlichte gebouw. Na razzia's, een opgelegd sluitingsuur van 5 uur en klachten over overlast ging de zaak in oktober 1993 definitief dicht. Het pand heropende rond 2000 als (Mega) Temple en later als Riva; de naam Boccaccio Life dook nadien op bij een dancing in Halen, los van het origineel.
Geschiedenis
De Boccaccio werd opgericht in 1972 in de Solariumdreef te Destelbergen door Robert De Maesschalck en zijn zoon Dirk. Omdat het gebouw aan een vijver gelegen was richtte men het gebouw in als een schip. Heel wat stukken werden bijvoorbeeld gekocht uit oude schepen. De naam werd ook gekocht: deze kwam oorspronkelijk van een Spaanse discotheek uit Madrid.
Trendsetter
De Boccaccio groeide al vlug uit tot de meest trendy discotheek in Gent en omstreken en bracht een muzikale mix van de sound van de jaren 70: disco, soul en funk. De meest bekende dj’s van toen waren Phil Watts en Dick Van Gelder.
De discotheek bleef jarenlang succesvol tot wanneer in 1985 een nieuwe discotheek werd gebouwd naast de Boccaccio. Concurrentie dwingt tot vernieuwing dus dat deden de eigenaars dan ook. Ze gingen in het Verenigd Koninkrijk kijken hoe men het discotheekgebeuren daar aanpakte en brachten hun eigen interpretatie mee naar België.
Naaste de oude Boccaccio bouwen ze in 1986 een nieuwe discotheek. Een discotheek met alle nieuwste technologiën op klank- en lichtgebied. Ze bouwden niet zomaar een discotheek. Ze bouwden de grootste discotheek van België en eigenlijk de eerste megadiscotheek op het Europese vasteland. Om het gebeuren een chiquer élan te geven kreeg de discotheek ook een nieuwe naam. Het werd Boccaccio Life International.
New Beat & House
Toen had men nog geen idee wat de discotheek teweeg zou brengen. In geen tijd groeide de Boccaccio uit tot de meest trendzettende discotheek in België en verwierf hij naam in binnen- en buitenland. Ze brachten een nieuw soort muziek: de new beat, die later zou overgaan in de acid house. De dj’s van toen brachten een nieuwe cultuur op gang die nooit meer te stoppen zou zijn. De parking stond vaak vol met auto’s met Franse, Nederlandse en Duitse nummerplaten (sporadisch zelf Italiaanse). De bekendste dj’s van toen waren Olivier Pieters, Phi Phi, Eric B en Mike Thompson.
Problematiek
Jammer genoeg kreeg de Boccaccio ook als eerste ook te maken met drugs en de andere problemen die een discotheek met zich meebrengt. Na verscheidene klachten omtrent nachtlawaai en vandalisme begon de rijkswacht frequent razzia's uit te voeren en vonden ze hier veel drugs en dergelijke.
Om deze problemen te proberen oplossen voerde de toenmalige burgemeester Gijselinck een sluitingsuur in. Als protest tegen dit sluitingsuur maakte de muziekgroep Ottorongo zelf een liedje getiteld: Five O’Clock My Ass, Let’s Tango. Dit liedje werd dan ook steevast gedraaid aan het einde van de avond. Natuurlijk kon dit de feestgangers niet stoppen. Deze verplaatsten zich dan gewoon naar de afterclub Balmoral te Gentbrugge die uitgebaat werd door Danny De Maesschalck (zoon en broer van de uitbaters van de Boccaccio.)
Sluiting
Het sluitingsuur lostte maar een deel van de problemen op. Het drugsprobleem bleef onopgelost en toen na een razzia op de fatale 4de oktober 1993 de rijkswacht een recordvangst aan drugs en verboden wapens deed kregen ze een door burgemeester Gijselinck uitgevaardigd bevel tot sluiting aan de deur hangen. Dit artikel stond op 11 oktober 1993 in de krant. De Boccaccio zou tot 25 februari 1994 moeten dicht blijven. Het duurde echter veel langer eer hij terug kon opengaan.
Heropening
Na een jarenlange strijd opende het gebouw aan de Solariumdreef in 2001 terug de deuren onder de naam Megatemple die vervolgens veranderde in The Temple. Toen Robert De Maesschalck in 2002 overleed kwam het hele gebeuren in handen van zijn zoon. Het interieur van The Temple ziet er buiten enkele kleine veranderingen (o.a. dj booth) nog steeds hetzelfde uit zoals vroeger. The Temple kon uiteraard nooit dezelfde status bereiken als de toenmalige Boccaccio en de periode 1988 - 1993 was er één die nooit meer zou terugkomen.
Ondertussen was de naam Boccaccio overgekocht door een discotheekuitbater uit Limburg. Deze opende vervolgens een club te Halen met de naam Boccaccio, deze club had echter niets te maken met de legende uit Destelbergen.
---- Het forum van Boccaccio is hier te vinden.
Bekend van
- Bakermat van de new beat: zondagnachten die eind jaren 80 doorliepen tot maandag (soms dinsdag) en publiek uit binnen- en buitenland trokken
- Residents Olivier Pieters (ca. 1988-1992), Eric B (ca. 1988-1992) en Phill Watts (ca. 1987-1989), met o.a. Mike Thompson, Henk Salon, DJ Mario en later Phi-Phi en Bountyhunter
- Dick Van Gelder als populaire zondag-dj in het 'oude' Boccaccio in de jaren 80, vóór de vernieuwing
- Bocca Life: vier onofficiële 12-inches uit 1988 (BL 01-04) met typische Bocca-platen zoals Logic System - Unit en Carol - Breakdown
- Boccaccio Life 1987-1993 (Music Man Records, 2025): 10x12"-box en 4-cd samengesteld door Olivier Pieters en Stefaan Vandenberghe
- Reünies 'The Sound of B' in The Temple (2008-2010) met ex-residents Phill Watts, Olivier Pieters en Eric B
Alle discussies over Boccaccio
← Terug naar het clubarchief
