Ach ja, en het "3 Years Kinetic AM Booking" verjaardagspartijtje was overigens ten zeerste bevredigend.
Bevredigend was sommig feestmateriaal trouwens helemaal niet, want ik heb mij hard geamuseerd <i>ondanks</i> eerder dan dankzij wat snoepgoed: 'k heb haast twee dagen moeten bijslapen en liggen flashen als een schilderij van Victor Vasarely. Dit terzijde.
Ik was tien minuten voor de live van Deepchord binnen en meteen geacclimatiseerd, onder meer door het einde van de set van Deetron. Er waren op dat moment (tien voor twee) ruwweg zeshonderd betalenden en bijna honderd gasten op de lijst binnen en aangezien enkel de grote zaal open was, was dit een perfect aantal. Ik was bovendien enorm gecharmeerd door de diversiteit van het publiek en door hun bereidwilligheid tot zwaar doorgaan.
Deepchord was van bij aanvang erg knap; hun geluidenpalet van field recordings en vintage synths werd onderbouwd met zware maar funky beats en baslijnen. Vorige maal in Berghain hadden ze hun dubby, diepe, trage muziek wat clubwaardiger gemaakt door de beats wat op te drijven en te beklemtonen. En dit was Tresor, dus werd dit nog eens extra overgedaan blijkbaar. Tot mijn groot jolijt, want het resultaat was een knappe en originele sound. Helaas verpestten technische mankementjes de twee laatste nummers. Het weerzien met Steve en Rod was overigens bijzonder hartelijk, als ik even deze persoonlijke noot mag toevoegen.
Daarna nam Len Faki over. Nu zal ik mijn woorden wikken, want ik besef dat deze man op handen wordt gedragen, en zeker ook in zijn thuisstad. Hij draaide een tamelijk korte set die typisch was voor hetgeen hij brengt: op een technisch zeer hoogstaande wijze gemixte trippy techno die goed <i>boem-boem</i> gaat en vol zit met freaky geluiden. Dat laatste was overigens een der maatstaven die mij deed besluiten dat het eerder aangeschafte en opgesmulde snoepgoed van bedenkelijk allooi was, want veel effect had het namelijk niet op die IIIIIIIIIIEEEEEEWs, TSSSSSCHWWWWWWWWOOOOOHHHs en KLIKLIKLIKLIKs. Faki gaat voor dit soort platen waarin Alter Ego, Radio Slave en Adam Beyer samenkomen (of zoiets) en speelt er onder het mixen mee op een manier die deze klanken en vooral de breaks heel hard accentueren - dat doet ie met bijzonder veel panache. En toch hou ik er niet van... Dat is mijn persoonlijke mening uiteraard, maar ik vind dat net wat teveel truukentechno - hoogtepunten worden zo wel erg voorspelbaar. Maar, maar, desalniettemin vond ik het deze keer bijzonder te pruimen, misschien omdat de set gebald zat in een schamele anderhalf uur.
Daarop betrad Redshape - inclusief het glimmende rode masker, heel wat strakker dan dat groene onding van collega Lektroluv - het podium voor zijn live, die erg degelijk was en heel erg op de leest van de nieuwe school geschoeid. Alleen speelde ik na een uur wel de vervelende analogie met andere producten uit Duitsland: ze zijn inderdaad oerdegelijk, maar niet zelden na een poos gewoonweg saai.
Net op tijd - en ik was voldoende opgewarmd door enkele conversaties met leuke medeaanwezigen - begon Oliver Ho dus met zijn eerste plaat van de avond. Ha, hier had ik naar uitgekeken en tjonge wat maakte die gast de verwachtingen waar! Wat een set, wat een beheersing, wat een strakheid, wat een luister-eens-hier-we-gaan-hier-een-feestje-bouwen-maar-we-gaan-dat-gedegen-doen-met-toewijding-en-gelijk-het-hoort-mentaliteit en wat een toffe mens bovendien! Voorwaar een schoon sluitstuk van de nacht.
Ik heb daarna nog twee platen van Alan Summerville - patron van Kinetic AM - gehoord maar ik moest werkelijk de strompeltocht huiswaarts aanvatten; ondertussen werd er namelijk oorlog gevoerd in mijn maagstreek (en tegelijk zwaar gevierd in mijn hoofd)... Ach ja, als kind kwam ik ook al altijd met buikpijn terug van verjaardagspartijtjes.
